สุขล้ำ..

Friday Im in love..

วันนี้ผมเดินกลับบ้านคนเดียว

เอ๊ะ..แต่ว่าผมก็เดินกลับบ้านคนเดียวทุกวันอยู่แล้วนี่นา

เพียงแต่ว่า ..

วันนี้ ผมสามารถก้าวเท้าได้อย่างช้าๆ

และหันซ้าย หันขวามองสิ่งข้างๆ รอบตัวได้นานกว่าวันที่ผ่านๆ มา

วันนี้กลับเย็นเลยนะ

เสียงป้าที่ขายกล้วยทอดตรงหน้าปากซอยทักผม

ผมจำไม่ได้ว่า นานเท่าไหร่แล้วที่ป้ามาขายกล้วยทอดอยู่ที่นี่

แต่ผมรู้ว่า..ผมไม่เคยแวะซื้อกล้วยทอดของป้าเลย

ผมพึ่งได้เคยเห็นหน้าป้าเต็มๆตาก็คราวนี้

ได้เห็นรอยยิ้ม ได้ยินน้ำเสียง

เหมือนป้ารู้จักกับผมมานาน

แต่ผม... ไม่เคยเลยที่หยุดมองดู แม้กระทั่งป้ายเก่าๆ ที่ห้อยไว้ข้างบน

...ว่า.. เจ๊หวีกล้วยทอด

ในอาทิตย์ที่ผ่านมานี้

ทำให้ผมเริ่มคิดได้ว่า.. ผมไม่ได้อยู่บนโลกนี้เพียงคนเดียว

และไม่ใช่เธอคนเดียวเท่านั้น ที่จะทำให้ชีวิตผมมีความหมาย

ในวันนั้น....ผมทำอะไรไม่ถูก

เมื่อได้ยินเธอบอกกับผมว่า

เธอมีคนใหม่

และตั้งแต่วันนั้น ... ผมกับเธอก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย

วันนี้ผมยังใช้ชีวิตประจำวันอย่างปกติ

การกระทำของผมทุกอย่างยังเหมือนเดิม

เว้นแต่วันนี้..หัวใจของผมไม่ได้เหมือนเดิมแล้ว

ไม่มีเธอที่มาทำให้ผมฝันร้าย ไม่มีเธอในความคิด

นี่คงเป็นเพราะว่า ผมลืมเธอได้หมดใจแล้วจริงๆ

เวลาของผมยังหมุนไปอย่างปรกติ

เพียงแต่ไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ผมต้องทนอยู่กับความช้ำใจ

แต่หลังจากวันนี้ ความรู้สึกเหล่านั้นคงไม่มีอีกแล้ว

เพราะผมได้รู้แล้วว่า

ความสุขที่แท้จริงได้เกิดขึ้นกับผมแล้ว

ความสุขที่ได้ลืมคนๆหนึ่ง

ความสุขที่ได้โยนความเสียใจทิ้งไปไกลๆตัว

มันจะไม่มีความหมายอะไร กับใจเดิมๆของผมคนนี้อีกต่อไป..

ผมได้ยิ้มกับคนรอบข้างมากขึ้น

ได้พูดคุย ได้สัมผัสกับความสุขที่แท้จริง

โดยปราศจากเธอ คนที่ผมเคยรัก

ขอบคุณเธอ ที่ทำให้ผมเป็นคนใหม่

และทำให้ผมมีเวลาสนใจสิ่งรอบตัวมากกว่าเดิม

มันมีความสุขล้ำจริงๆครับ.....

ปล. ป้าหวีครับ สัญญาว่าพรุ่งนี้ผมจะไปอุดหนุนกล้วยทอดป้านะ

----

-----------

ได้ไอเดียมาจากเพลง สุขล้ำ ของ ฟรายเดย์

เหงาๆ เบื่อๆ เลนเขียนเล่นๆ ง่ะ

วันแรกของ ลมพัดเย็นสบาย ในบล๊อคแห่งใหม่

สวัสดี ชาวโลก ^^